Ik zie de mens, maar ik begrijp hem niet: -
Hij eet van 't leven al wat lekkers smaakt,
En proeft van ál zijn passies: zijn mond raakt
Iedere vrucht, die iedre hand hem biedt.
Hij zoekt in dronkenschap een droom, die vliedt,
In 't leven, - tot hij, moede en koud, ontwaakt,
Naakt en gebroken: op zijn lippen smaakt
Des levens droesem bitter als verdriet.
En dan noemt hij de wijn, die vreugde geeft -
Zijn passie - zonde, en nuchterzijn zijn deugd,
Daar hij zich dwaas dronk in een mooie droom,
En in het leven schijn zocht, die niet leeft.
Hij vleit zich met de erinn'ring zijner vreugd,
Maar durft geen appel proeven zonder schroom.
Albert Verwey (1865 - 1937)
Ghequest ben ic van binnen,
Doorwont mijn hert so seer,
Van uwer ganscher minnen
Ghequest so lanc so meer,
Waer ic mi wend, waer ic mi keer,
Ic en can gherusten dach noch nachte;
Waer ic mi wend, waer ic mi keer,
Ghi sijt alleen in mijn ghedachte.
Anoniem
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij;
Sprak tot mij in de stille,
De stille nacht;
Gedachten, die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.
Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin;
'k Voelde in zijn vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in.
De morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij.
Nicolaas Beets, 1895
uit: Dennenaalden (1900)
Hoe is uw lief gelaat zo bleek,
Dat eenmaal zo vriendlijk kon blozen?
Ach, als de zuivre zonne week,
Verbleken de lachende rozen.
Hoe is uw voorhoofd nu zo dof,
Zo stroef en zo droef en zo duister?
Ach, als de wind ze sleurde in 't stof,
Verliezen de lelies heur luister.
Hoe staan die oogjens nu zo flauw,
In wenende wimpers verscholen?
Ach, drijvende in te kille dauw,
Besterven de blauwe violen
J.J.L. ten Kate (1819-1889)
uit: In den Bloemhof. Beelden en droomen (1851)
Meizoentjes bloeien, groen is de wei,
Leve de lente! Leve de Mei!
Vogeltjes kweelen lieflijk en zacht,
Blauw is de hemel, 't zonnetje lacht!
Sneeuwwitte zwaantjes nemen een bad,
Zwemmen en plassen in 't koele nat.
Vlindertjes fladd'ren, 't lammetje springt,
't Bijtje gaart honig, 't krekeltje zingt.
Aardige kinderen, frisch en gezond,
Spelen, ravotten, dansen in 't rond,
Vreugde alomme in bosch en wei!
Leve de Lente! Leve de Mei!
Tante Lize, uit: Kinderversjes, opgenomen in Nienke van Hichtum (Sjoukje Troelstra-Bokma de Boer), Flard-oor en andere Verhalen (1911)
We may live without poetry, music and art,
We may live without conscience and live without heart,
We may live without friends, we may live without books,
But civilised man cannot live without cooks!
He may live without books, what is knowledge, but grieving,
He may live without hope, what is hope but deceiving,
He may live without love, what is passion but pining,
But where is the man, that can live without dining?
Author Unknown
't Wintert, maakt u dat verdrietig?
Buiten wordt het grauw en koud:
Ja, zo is het: wij zijn nietig
En we worden langzaam oud.
Sluit zorgvuldig alle deuren
Met een grendel en een slot
Binnen kan ons niets gebeuren
In ons stil beknopt genot.
't Zachte rose licht der lampen,
En een houtvuur in de haard;
Alle zorgen gaan verdampen
Als gij in de vlammen staart.
Jan Greshoff (1888 - 1971)
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten,
En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon
Over mij zelf en 't al, naar rijksgeboôn
Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten.
En als een heir van donkerwilde machten
Joelt aan mij op en valt terug, gevloôn
Voor 't heffen van mijn hand en heldere kroon:
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten. -
En tóch, zo eind'loos smacht ik soms om rond
Úw overdierb're leên den arm te slaan,
En, luid uitsnikkende, met al mijn gloed
En trots en kalme glorie te vergaan
Op úwe lippen in een wilden vloed
Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.
Willem Kloos (1859 - 1938) uit: Verzen, 1894
When I see your face, the stones start spinning!
You appear; all studying wanders.
I lose my place.
Water turns pearly.
Fire dies down and doesn't destroy.
In your presence I don't want what I thought
I wanted, those three little hanging lamps.
Inside your face the ancient manuscripts
seem like rusty mirrors.
You breathe; new shapes appear,
and the music of a desire as widespread
as Spring begins to move
like a great wagon.
Drive slowly
Some of us walking alongside
are lame!
*
Today, like every other day, we wake up empty
and frightened. Don't open the door to the study
and begin reading. Take down a musical instrument.
Let the beauty we love be what we do.
There are hundreds of ways to kneel and kiss the
ground.
*
Out beyond ideas of wrongdoing and rightdoing,
there is a field. I'll meet you there.
When the soul lies down in that grass,
the world is too full to talk about.
Ideas, language, even the phrase each other
doesn't make any sense.
*
The breeze at dawn has secrets to tell you.
Don't go back to sleep.
You must ask for what you really want.
Don't go back to sleep.
People are going back and forth across the doorsill
where the two worlds touch.
The door is round and open.
Don't go back to sleep.
*
I would love to kiss you.
The price of kissing is your life.
Now my loving is running toward my life shouting,
What a bargain, let's buy it.
*
Daylight, full of small dancing particles
and the one great turning, our souls
are dancing with you, without feet, they dance.
Can you see them when I whisper in your ear?
*
They try to say what you are, spiritual or sexual?
They wonder about Solomon and all his wives.
In the body of the world they say, there is a soul
and you are that.
But we have ways within each other
that will never be said by anyone.
*
Come to the orchard in Spring.
There is light and wine, and sweethearts
in the pomegranate flowers.
If you do not come, these do not matter.
If you do come, these do not matter.
Rumi (1207 - 1273)
uitgegeven door Stiching Kereweerom/Open Dicht Bus te Oostelbeers, 1998
"Wiskunde, Trudie,
dat is niets voor vrouwen.
Dat moet je als studie
voor mannen beschouwen.
Jouw hoofd is — met ere,
ik wil je niet krenken —
om crème op te smeren,
maar niet om te denken.
Voor mij hoort een griet
de Bouquetreeks te lezen
en moet ze dus niet
al te slim willen wezen.
Dus neem nou die hobbel
en kies voor je pannen.
De wiskundeknobbel
schiep God voor de mannen.
De knobbels die ik
bij een dame vind horen,
zijn stevig en dik
en die zitten van voren."
Toen greep ze een pan
en ze schatte de curve
van hier tot haar man.
Ze besloot het te durven.
Constant bleef de straal
toen de boog werd beschreven.
Zo stopt dit verhaal
met het eind van zijn leven.
Drs. P & Marjolein Kool
uit: Wis- en natuurlyriek—met chemisch supplement (Nijgh & Van
Ditmar, 2000) (Met dank aan Martijn van Steenbergen voor het doorgeven van de
link van de Wiskundemeisjes.)
- "hatsjoe"
- "urakiri"
- "tresi"
Heb je wel gehoord van de holle bolle wagen
Waar die Holle Bolle Gijs op zat?
Hij kon schrokken, grote brokken
Een koe en een kalf en een heel paard half
Een os en een stier en zeven tonnen bier
Een schip vol schapen en een kerk vol rapen
En nog kon Gijs van de honger niet slapen!
(Dit prachtige lied staat online bij pietpaaltjens.nl.)
Wim T.Schippers
Gezongen door Sjef van Oekel in de Barend Servet-show, 1972
Van vroeg tot laat roept de wereld ons naar buiten, en wil als wereld gekend en beheerst worden. Het wezen roept ons aanhoudend van binnen uit en naar binnen toe. De wereld verlangt van ons weten en kunnen. Het wezen verlangt van ons, dat wij wat wij weten en kunnen weer vergeten in dienst van het rijpen. De wereld verlangt van ons dat wij aanhoudend dingen tot stand brengen. Het wezen verlangt van ons dat wij ze eenvoudig laten gebeuren. De wereld drijft ons voort en houdt ons, zonder ons rust te laten, in de baan waarop wij iets bepaalds bereiken. Het wezen verlangt van ons dat wij, op het Zijn gericht, stil houden, om nooit meer ons te vergissen, doordat wij blijven staan. De wereld spoort ons aan tot spreken en voortdurend werken. Het wezen verlangt dat wij stil worden en doen, zonder te doen. De wereld dwingt ons te denken over beveiligingen. Het wezen wekt ons op, om ons telkens weer aan iets nieuws te wagen. De wereld opent zich voor ons als wij haar begrijpen en kennen. Het wezen opent zich voor ons, wanneer wij het onbegrijpelijke verduren. Wat ons in de wereld schraagt moeten wij zien te behouden. De draagkracht van het wezen blijkt eerst dan, wanneer wij dat wat ons in de wereld staande houdt, weer loslaten, en het vernieuwt en verandert ons alleen, als wij van wat ons in de wereld rijk maakt, afstand doen.
Karlfried Graf Dürckheim
uit: Ons dagelijks leven als oefening - de weg tot verandering, p. 31,
tweede druk (Uitgeverij Kluwer, Deventer, 1969). Oorspronkelijke titel: Der
Alltag als Übung, verlag Hans Huber, Bern. Uit het Duits vertaald door C.W.
Sangster-Warnaars.
A partial translation:
From the early morning to the late evening the world calls upon us to come out, and want to be known and controled. The being constantly calls upon us from within and inwards. The world asks us knowledge and knowing. The being asks us to forget our knowledge and skillfulness in order to support the ripening. The world world asks us to create things. The being asks us to simply let things happen. [...] The world stimulates us to speak and work. The being wishes us to be quiet, and to do without doing. [...] The world shows itself for us if we understand and know her. The being shows itself for us if we endure that which is not understandable.
Empty yourself of everything.
Let the mind rest at peace.
The ten thousand things rise and fall while the Self watches their return.
They grow and flourish and then return to the source.
Returning to the source is stillness, which is the way of nature.
The way of nature is unchanging.
Knowing constancy is insight.
Not knowing constancy leads to disaster.
Knowing constancy, the mind is open.
With an open mind, you will be openhearted.
Being openhearted, you will act royally.
Being royal, you will attain the divine.
Being divine, you will be at one with the Tao.
Being at one with the Tao is eternal.
And though the body dies, the Tao will never pass away.
Lao Tsu, Tao Te Ching, XVI. China, 6th century B.C. (translation: Gia-fu Feng and Jane English, 1972)
Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.
Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía.
Me gustas cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
déjame que me calle con el silencio tuyo.
Déjame que te hable también con tu silencio
claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.
Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.
Pablo Neruda
(a translation:
I like for you to be still: it is as though you are absent
and you hear me from far away，and my voice does not touch you.
It seems as through your eyes had flown away
and it seems that a kiss had sealed your mouth
as all things are filled with my soul
your emerge from the things, fill with my soul
you are like my soul, a butterfly of dreams
and you are like the word melancholy
I like for you to be still, and you seem far away
It sounds as though you are lamenting, a butterfly cooing like a dove
And you hear me from far away, and my voice does not reach you
Let me come to be still in your silence
And let me talk to you with your silence
That is bright like a lamp, simple as a ring
You are like the night, with its stillness and constellations
Your silence is that of a star, as remont and candid
I like for you to be still: it is as though you are absent
distant and dull of sorrow, as though you had died
One word then, one smile, is enough
And I am happy, happy that it’s not true
)
Se ela lhe disser que amar é com a maré
Por que dizer que não
Que basta o azul
O importante é saber que o mar
É largo, profundo, imenso e azul
Se ela lhe disser que só deve amor a êle
Pra que dizer que não
Que é sem razão
Coloque o mar no quarto dela
E demonstre o que é amar
Dedique esta canção a ela
E demonstre o que é o mar
Lucas Santana (also performed by Arto Lindsay on his 1996 album "Mundo Civilizado") (Translation by Marina (Isabel Silva) Dias:
If she tell you that love is with the tide
Why to say not
That blue is enough
The important thing is that sea
Is large, deep, immense and blue
If she tells you that only he deserves her love
Why to say not
That is without reason
Place the sea in her room
And show what love is
Dedicate this song to her
And show her what's sea like
)
Meer goede poezie is te vinden op de Gedichten pagina van Stijn van Dongen. O.a. het prachtige Kent iemand dat gevoel van J.A. dèr Mouw.